Najnowsze wpisy


cze 22 2021 Wakacyjny wypas logopedyczny
Komentarze (0)

Wakacyjny wypas logopedyczny

 

Wakacje to również dobry czas na ćwiczenia buziaka naszych milusińskich. Niestety, logopeda żywemu nie przepuści i nawet w wolnym czasie od zajęć nie odpuści (rymowanie nie było zamierzonelaughing).

Proponuję kilka zabaw:

1. pozwólmy dziecku wylizywać talerz po pysznym jedzeniu, a potem oblizać usta (dookoła ma się rozumieć),

2. przy jedzeniu lodów stosujemy technikę: wysuwamy język na brodę, i zaczynając od dołu liżemy loda podnosząc czubek języka, chowamy język do buzi,

3. posyłamy buziaki: mamie, tacie, ciociom, wujkom, dziadkom, babciom…,

4. dmuchamy balony, zdmuchujemy świeczki (niekoniecznie na swoim torcielaughing),

5. śpiewamy piosenki używając sylab la, la, la (nie za głośno),

6. wąchamy kwiaty na łące,

7. w czasie wakacji dużo pijemy wody. Zwróćmy uwagę w jaki sposób dziecko trzyma słomkę – słomkę najlepiej trzymają usta w „ciup”.

8. dzieci lubią zagadki – każdy letni spacer jest dobrym powodem do ich zadawania,

9. niezapomniane śpiewanki – rymowanki („Idzie rak nieborak”, „Sroczka kaszkę warzyła”, „Idzie kominiarz po drabinie”, „Ele mele dudki”, wierszyki J. Brzechwy, J. Tuwima),

10. zabawa w klasy – różne ćwiczenia buziaka: kląskanie, mlaskanie, chrapanie, chrząkanie, kaszlenie itp. dziwne odgłosy.

 

Życzę udanych zabaw i pięknej słonecznej pogody. Wasza ulubiona Logopedka

logopedka   
cze 15 2021 Mowa 6 - latka
Komentarze (0)

MOWA DZIECKA 6 - LETNIEGO

   Niezwykle istotne w procesie przygotowania dziecka do realizacji obowiązku szkolnego, nauki czytania i pisania jest kształcenie poprawnej i wyraźnej mowy. Dziecko 6–letnie powinno poprawnie i dokładnie wymawiać wszystkie głoski mowy polskiej wypowiadane w sylabach, wyrazach i zdaniach, jeżeli nie ma wady słuchu, wad w budowie narządów artykulacyjnych (języka, warg, policzków podniebienia twardego i miękkiego) lub innych wad, np.: nieprawidłowy zgryz.

 Dzięki prawidłowemu rozwoju mowy dziecko poznaje otaczający go świat. Poprzez mówienie jest w stanie wyrazić swoje uczucia i spostrzeżenia. Podstawowym środowiskiem kształcenia myślenia i mowy dziecka jest dobrze funkcjonująca rodzina (częste rozmowy z dzieckiem na różne tematy, ograniczanie czasu na TV, komputer, wspólne czytanie, itd.). Rozwój tych funkcji przebiega tu samorzutnie w związku z różnorodnymi rodzinnymi wydarzeniami. Czynniki uczuciowe oraz sytuacje dnia codziennego wzbogacają mowę w tych rodzinach, które rozumieją zależność rozwoju mowy z rozwojem osobowości (myślenia, rozumienia). Ale też rodzice i często dziadkowie sami przyczyniają się do powstawania wad wymowy poprzez naśladowanie mowy dziecięcej (spieszczanie) lub zbytni rygoryzm.

  Mowę dziecka sześcioletniego charakteryzują następujące cechy:

1) posiadanie zróżnicowanego słownictwa,

2) opanowanie podstawowych reguł składni, dobra znajomość form gramatycznych,

3) mówienie zdaniami krótkimi, rzadko występują zdania podrzędnie złożone,

4) występowanie mowy sytuacyjnej i opowieściowej,

5) duża podatność języka na wpływy grupy, jakość i styl wypowiedzi,

6) umiejętność w zadawaniu pytań, protestów słownych, próśb, rozkazów.

  Mowa dziecka w tym wieku jest już bardzo rozwinięta, pełni ona funkcję komunikacyjną i regulacyjną oraz symboliczną. Jest bezpośrednio związana z jego wrażeniami i spostrzeżeniami.

  W przypadku poważnych opóźnień w rozwoju mowy bądź zaburzeń, które nie rokują szybkiej poprawy, lepiej zdecydować o pozostawieniu dziecka w „klasie 0” w szkole lub przedszkolu. Stworzy się dziecku możliwość wyrównania nieprawidłowości, nie narazi się go na stres i nerwicę szkolną oraz na osiąganie gorszych wyników w nauce czytania i pisania.

 Zasób słownictwa czynnego i biernego, jego bogactwo lub ubóstwo jest jednym ze wskaźników ogólnego rozwoju dziecka. Im bogatszy jest zasób słownictwa, tym dziecko lepiej rozumie polecenia rodziców i nauczyciela, buduje złożone wypowiedzi (od 5 – 7 słów) i jest ciekawe świata, a w testach psychologicznych osiąga znacznie wyższe wyniki ilorazu inteligencji.

 Ważne jest również to, w jaki sposób dziecko wypowiada się, czy popełnia błędy gramatyczne i składniowe, jak komunikuje się z dorosłymi i rówieśnikami. Dzieci tworzą tzw. neologizmy językowe (np.: zadzwonić telefonować – zatelefonić). 6 - latki nie mają jeszcze wykształconej „odwracalności myślenia”, nie potrafią odróżnić i nazwać pojęć nadrzędnych od podrzędnych, mają kłopoty ze zrozumieniem złożonych poleceń i prostych zadań tekstowych.

 Bardzo istotnym zadaniem w przygotowaniu dzieci do nauki czytania jest kształcenie słuchu fonematycznego dziecka, a w szczególności analizy i syntezy słuchowej. Podstawowym warunkiem sukcesu dziecka w tej dziedzinie jest prawidłowy słuch fizyczny, gdyż wszelkie zaburzenia w słyszeniu spowodowane częstymi chorobami górnych dróg oddechowych, ucha, katarami utrudniają dostrzeganie i różnicowanie dźwięków. Ćwiczeniu słuchu służą wszelkie zajęcia umuzykalniające, zabawy w rozpoznawaniu i nazywaniu dźwięków otoczenia, środków lokomocji, instrumentów muzycznych. Zabawy te przyczyniają się do doskonalenia słuchu i ułatwiają identyfikowanie dźwięków mowy ludzkiej, jakimi są głoski.

 Dzieci, które błędnie wypowiadają poszczególne głoski, nie będą zdolne do dokonywania prawidłowej analizy i syntezy słuchowej wyrazów. Szczególne jednak trudności występują w momencie analizy i syntezy słuchowo – wzrokowej, gdy głosce podporządkowuje się literę.

 Przed rodzicami i nauczycielami stoją następujące zadania dotyczące rozwijania i kształcenia mowy 6 – latków:

1) poszerzanie słownictwa czynnego i biernego w oparciu o ich doświadczenia i treści programu przedszkolnego,

2) wyrabianie umiejętności poprawnego budowania zdań i dłuższych wypowiedzi,

3) wdrażanie do swobodnego wypowiadania się na różne tematy,

4) rozwijanie umiejętności powtarzania i zapamiętywania usłyszanych treści,

5) doskonalenie wymowy w zakresie poprawności artykulacyjnej, gramatycznej oraz wyrazistości wypowiedzi.

 Nieprawidłowa wymowa oraz ubogie słownictwo u dzieci rozpoczynających edukację szkolną są poważną przeszkodą w osiąganiu przez nich sukcesów szkolnych, mogą być powodem zaburzeń emocjonalnych takich jak: fobie szkolne, lęki, jąkanie. Mogą one także wpływać na ilość i jakość kontaktów werbalnych z rówieśnikami i dorosłymi oraz związane z tym trudności w okazywaniu uczuć i emocji (dzieci krzykliwe, kłótliwe, złośliwe lub wycofane, zamknięte w sobie). Wady wymowy są poważną przyczyną trudności w nauce czytania i pisania. Wyżej wymienione zaburzenia uniemożliwiają dobry start w szkole, który jest niezwykle ważny dla rozwoju dziecka. Dziecko gotowe do podjęcia nauki ma wielką szansę na to, aby w przyszłości osiągnąć sukcesy edukacyjne, zawodowe i osobiste na miarę swoich możliwości.

logopedka   
cze 10 2021 Mowa 5 - latka
Komentarze (0)

MOWA DZIECKA 5 - LETNIEGO

   Dziecko poznaje świat, dzięki rozumieniu mowy, a umiejętność mówienia pozwala mu wyrazić swoje spostrzeżenia, pragnienia i uczucia. Podstawową wiedzę o tym, jak rozwija się mowa dziecka powinien posiadać każdy Rodzic, aby umiejętnie kierować jej rozwojem. Bez tej wiedzy możesz dziecku zaszkodzić, wymagając tego, czemu sprostać nie może, czy też lekceważąc, przeoczając niepokojące sygnały. 

   Mowa dziecka 5 – letniego w tym wieku powinna być zrozumiała a wypowiedzi dziecka wielozdaniowe. Dziecko potrafi już bezbłędnie powtórzyć "sz", "ż", "cz", "dż", choć w mowie potocznej mogą wciąż być zastępowane przez "s", "z", "c", "dz". Głoska "r" powinna być już wymawiana, chociaż często pojawia się dopiero w tym okresie. Wypowiedzi uwzględniają kolejność zdarzeń i zależności przyczynowo - skutkowe, są zwykle poprawne gramatycznie. Dziecko potrafi wyjaśnić znaczenie słów, opisać cechy przedmiotów i możliwość ich zastosowania. Dziecko chętnie poprawia innych i samego siebie, szukając prawidłowego brzmienia wyrazu;

   Na co zwrócić uwagę w mowie 5-latka?

laughingczy mówi głoski szumiące,

laughingczy nie zamienia szeregów np. zamiast „smok” mówi „szmok”, zamiast „cebula” mówi „czebula” itp.,

laughingczy nie zamienia głosek dźwięcznych na bezdźwięczne w wyrazach np. "g" na "k", "d" na "t", "b" na "p", "w" na "f", "z" na "s", "ż" na "sz" (pierwsza w parze dźwięczna, druga bezdźwięczna) czyli zamiast „góra” – „kóra”, zamiast „buty” – „puty”, „waga” – „faka”, "dom" - "tom", "woda" - "fota", "zęby" - "sępy", "życie" - "szycie" itp.,

laughingczy mówi głoskę „r” (może jeszcze nie występować, ale warto sprawdzić przyczynę),

laughingczy nie wysuwa języka podczas mówienia.

logopedka   
mar 26 2021 Mowa 4 - latka
Komentarze (0)

MOWA DZIECKA 4 - LETNIEGO

Dziecko 4 – letnie rozumie i mówi coraz więcej. Odpowiada adekwatnie na pytania, wykonuje polecenia (także złożone), pyta o znaczenie nowych dla niego słów. W jego wypowiedziach pojawiają się jeszcze agramatyzmy, ale przejawia chęć dzielenia się swoimi spostrzeżeniami oraz zaciekawienie poprawnością językową. Zaczyna rozumieć oraz stosować wyrażenia przyimkowe, np.: na stole, przed drzwiami, w kolejce, z tobą, pod oknem, po zakupy, na spacer oraz nazwy kolorów. Zdania, które tworzy stają się coraz bardziej rozbudowane pod względem składni.

Zadaje bardzo dużo pytań i tworzy własne słowa, tzw. neologizmy dziecięce, np. boiłam się = bałam się, zalampić = zapalić lampę, Bolekbilolek = Bolek i Lolek, badaczka = lekarka, budowlarz = murarz, buciarz = szewc, chlebarz = piekarz, ciężarownik = kierowca, uszycielka = krawcowa i inne. Mowa 4 – latka jest coraz bardziej zbliżona do mowy osób dorosłych, jednak nie jest oczywiście pozbawiona błędów.

W mowie dziecka:

–  utrwalają się głoski przedniojęzykowozębowe: s, z, c, dz,

–  pojawia się głoska r, chociaż często jest jeszcze zastępowana głoską l lub j,

–  głoski przedniojęzykowo – dziąsłowe: sz, ż, cz, dż jeszcze

są zamieniane na łatwiejsze artykulacyjnie   s, z, c, dz, lub ś, ź, ć, dź.

logopedka   
gru 10 2020 Mowa 3 - latka
Komentarze (0)

MOWA DZIECKA 3 - LETNIEGO

 

Dziecko 3 – letnie potrafi porozumieć się z otoczeniem, mowa jego jest już w pewnym stopniu ukształtowana, nie  znaczy to jednak, że jest pozbawiona błędów i że jej rozwój nie odbywa się w dalszym ciągu. Artykulacja coraz bardziej zbliża się do prawidłowej.

Zasób głoskowy powinien obejmować wszystkie samogłoski: a, o, e, u, i, y, ę, ą. Samogłoski e, o mogą być zastępowane jeszcze przez a.

Dziecko powinno wymawiać następujące spółgłoski p, pi, b, bi, m, mi, ł, f, fi, s, wi, t, d, n, l, li, ś, ź, ć, , ń, k, ki, g, gi, h, hi. W tym wieku mogą się pojawiać s, z, c, dz. Często głoski te są zmiękczane i wymawiane jak ś, ź, ć, . Głoska r wymawiana jako j lub l. Zamiast głoski f występuje ch i odwrotnie.

Trudności sprawiają grupy spółgłosek, często są one też upraszczane. Dziecko wymawia np. pśoła zamiast pszczoła, wonek zamiast dzwonek, pika zamiast piłka. Sylaba początkowa lub końcowa może być opuszczana np. zupa idolowi zamiast zupa pomidorowa, komitywa zamiast lokomotywa, palas (parasol), kapel (kapelusz).

W okresie tym dzieci tworzą wiele neologizmów językowych czyli form  nie używanych przez dorosłych. Zdania mogą być budowane niepoprawnie z punktu widzenia logiki i gramatyki.

Słuch fonematyczny jest już na tyle wyrobiony, że maluch wie, jak dana głoska powinna brzmieć, choć sam nie potrafi jej prawidłowo wypowiedzieć.

Stąd poprawianie innych dzieci typu: “Nie mówi się jiba, a lyba”. Wraz z budową prostych zdań rozpoczyna się niezapomniana dla wszystkich rodziców epoka pytań: jak? dlaciego? po cio? ciemu?

W słowniku trzylatka powinno się już znaleźć około 300 słów. Jeśli jednak nie wykazuje zainteresowania komunikacją werbalną, jest to sygnał, że rozwój mowy nie przebiega prawidłowo. Rodzice, których dwuletnie dziecko mówi zaledwie „mama”, „tata”, „nie”, powinni skonsultować to ze specjalistą.

Niezbędne są w tym okresie ćwiczenia aparatu artykulacyjnego

i narządów mowy. Oto kilka z nich:

1.Wysuwanie języka na brodę – zabawa „Kto ma dłuższy język”,

2. Dotykanie językiem ząbków górnych i dolnych po kolei – zabawa „Liczenie ząbków”,

3. Oblizywanie czubkiem języka górnej wargi – zabawa „Język jako wycieraczka samochodowa”,

4. Oblizywanie czubkiem języka górnych ząbków – zabawa „Języczek jako szczoteczka do zębów”,

5. Mlaskanie czubkiem języka. Przyssanie języka do podniebienia przy szeroko otwartych ustach.

6. Kierowanie czubka języka do kącików ust – zabawa „Języczek jak wahadełko zegara”,

7. Nabieranie powietrza do buzi i nadymanie policzków – zabawa „baloniki”,

8. Ściąganie ust w dzióbek – zabawa „Posyłanie buziaczków”,

9. Układanie wargi dolnej na górną i górnej na dolną,

10. Szerokie otwieranie i zamykanie ust – zabawa „Ziewający hipopotam”.

Zabawy dźwiękonaśladowcze:

a)        Naśladowanie odgłosów zwierząt, ptaków, owadów:

krowa – muuu, muuu, muuu,

konik – ihaha, ihaha, ihaha,

pies – hau, hau, hau,

kot – miau, miau, miau,

koza – meee, meee, meee

baran – beee, beee, beee,

świnka – chrum, chrum, chrum lub kwi, kwi, kwi,

wilk – auuu, auuu, auuu,

zając – kic, kic, kic,

kaczka – kwa, kwa kwa,

kura – ko, ko, ko,

gęś – gę, gę, gę,

kogut – kukuryku, kukuryku, kukuryku,

gołąb – gruchu, gruchu, gruchu,

wrona – kra, kra, kra,

sowa – huhu, huhu, huhu,

kukułka – kuku, kuku, kuku,

indyk – gul, gul, gul

bocian – kle, kle, kle

osa – bzz, bzz, bzz

świerszcz – cyk, cyk, cyk;

b)        dźwięków z otoczenia:

zegar – tik tak, tik tak, tik tak,

samochód – brum, brum, brum.

dzwonek – dzyń, dzyń, dzyń,

dzwon – bim bam bom, bim bam bom, bim bam bom,

samolot – buuu, buuu, buuu,

kapanie wody – kap, kap, kap,

karetka pogotowia – eo, eo, eo,

radiowóz – io, io, io,

straż pożarna – ao, ao, ao,

klakson – tii tit, tii tit, tii tit,

pukanie do drzwi – puk, puk, puk. 

Wierszyki do wspólnej zabawy:

1.             

Tu sroczka kaszkę warzyła,
Swoje dzieci karmiła:

Temu dała w garnuszeczku,

Temu dała w rondeleczku,

Temu dała na miseczce,
Temu dała na łyżeczce,
A temu nic nie dała,
Tylko frrr….. poleciała.

 

2.            

Tu paluszek, tu paluszek,
A tu czysty mam fartuszek.
Tu jest rączka, a tu druga,
A tu oczko do mnie mruga.
Tu jest czoło, tu są włosy.
Wszyscy mamy czyste nosy.
Tu sa rączki do klaskania.
Tu sa nóżki do tupania.

 

3.            

W pokoiku na stoliku
Stało mleczko i jajeczko.
Przyszedł kotek, wypił mleczko,
A ogonkiem stłukł jajeczko.
Przyszła pani, kotka zbiła,
A skorupki wyrzuciła.

 

4.            

Idzie kominiarz
Po drabinie,
Fiku miku,
Już w kominie!

 

5.            

Idzie rak nieborak,
Jak uszczypnie, będzie znak!